De vriendendienst van 2005 – 2010 (perspektief te Delft)

VRIENDENDIENST
In het jaar 2005 heb ik m’n levensverhaal geschreven en kwam er toen achter dat ik meer wilde met m’n ervaringsdeskundigheid. Heb me toen aangemeld bij de Vriendendienst DWO (Delft, Westland, Oostland) om als vrijwilliger aan het werk te gaan voor een maatje.
De Vriendendienst is een onderdeel van de organisatie PERSPEKTIEF, en maakt koppels van maatjes (cliënten met een psychische achtergrond) en vrijwilligers die het leuk vinden om iets te kunnen betekenen voor dat maatje. Je probeert hen uit het isolement te halen waar sommigen inzitten, en hun eigenwaarde te laten hervinden. Je gaat om de 14 dagen wat ondernemen waar je alle twee achter staat, niets moet echter. Dit kan zijn: wandeling, film, markt, restaurant, winkelen, fietsen, strand, enzovoort.
Ik kwam in 2005 in contact met Ria Vrolijk, die toen de coördinator was van de Vriendendienst. We hebben veel gepraat over mijn verleden, en wat mijn drijfveer was om me hiervoor in te gaan zetten. Ze had allemaal namen van maatjes in de kaartenbak staan en na een paar weken kreeg ik een telefoontje dat ze iemand voor mij had, Haris genaamd, een Indonesiër die al jaren in Nederland woonde en gestudeerd had aan de TU in Delft.
Hij was ingenieur in de IT en had een groot iq.
De eerste ontmoeting was in Delft, in het kantoor van de Vriendendienst.
Het klikte meteen en we hebben direct een vervolgafspraak gemaakt met z`n tweeën.
Toen was het de eerste keer dat we elkaar echt spraken over ons verleden en de toekomst en wat ons bezig hield. Haris was werkeloos geworden doordat hij zijn vrouw moest verzorgen, anderhalf jaar voordat hij mij ontmoette. Zijn vrouw had kanker en Haris verzorgde haar tot haar dood.

SANYO DIGITAL CAMERA

Maatje Haris (links) vrijwilliger Maarten (rechts)

Doordat hij niet kon werken in die periode is hij ontslagen met alle gevolgen van dien. Na een verwerkingsproces klopte hij aan bij de Vriendendienst, omdat hij in een isolement was geraakt. Haris deed in het verleden alles samen met zijn vrouw, maar nu was alles ineens weggevallen. Zijn vrouw had hij ontmoet in zijn studietijd op de TU. De eerste ontmoeting heeft hij alles verteld en kampte zelf ook met zijn gezondheid, wat met vallen en opstaan ging. Zijn hele familie woonde in Indonesië en Haris woonde zelf al de helft van zijn leven in Nederland. ’Waar hoor ik bij?’ vroeg hij zich op een gegeven moment af. Zijn drang om terug te gaan naar Indonesië was erg groot, maar hij durfde de stap nog niet te maken. De vele ontmoetingen die wij hadden, hebben hem heel goed gedaan en ik vroeg hem ook elke keer hoe ver hij was om de stap te maken, naar Indonesië. Hij voelde zich niet meer prettig in zijn huis waar hij woonde, omdat daar zoveel gebeurd was tijdens de verzorging van zijn vrouw.

In april 2005 was onze eerste ontmoeting en in oktober 2006 nam hij de beslissing om hier alles achter te laten en naar Indonesië te gaan om daar misschien wat op te kunnen bouwen. Hij moest de weken daarna heel veel regelen, en ik heb hem daar ook in bijgestaan. Het huis moest leeg, en alle andere zaken moesten geregeld worden. De laatste keer dat ik hem zag was toen alles wat hij weg wilde doen uit zijn huis bij het grof vuil gezet moest worden. Hij had alleen zijn kleren nog en wat aandenkens, meer niet. Zo ging hij op weg naar zijn wortels, in Indonesië.
Heb telefonisch daarna nog een beetje contact gehad, maar het was niet veel.
Na 9 maanden kreeg ik een telefoontje, hij was weer terug in Nederland, en voelde zich eenzaam. Heb gelijk een afspraak met hem gemaakt, en we ontmoetten elkaar in de bibliotheek van Delft bij de TU. Hij zat letterlijk en figuurlijk aan de grond. Hij had een tas met kleren, en zo liep hij door Delft, en sliep bij de nachtopvang van Delft. De eerste ontmoeting na zijn bezoek aan Indonesië blijft me nog steeds bij: wat was hij down en teleurgesteld! Hij vertelde dat ze hem belazerd hadden met zijn financiën en de zaak die hij wilde opzetten. Ze hadden dus misbruik gemaakt van zijn positie …
Hij zwierf geruime tijd door de stad Delft en dat vond hij heel wrang, na het goede leven wat hij gekend had samen met zijn vrouw. In die periode van zijn zwerftocht is er ook een film gemaakt voor de Vriendendienst door studente van de hogeschool INHOLLAND te Rotterdam. Ik heb daar ook aan meegewerkt, en het gaf voor Haris weer een stimulans om door te zetten wat hij in zijn hoofd had. In de periode er na kwam hij via de GGZ-behandelaar in een pension voor woonbegeleiding in Wateringen, waar hij rond moest komen van 12,50 euro per week, meer was er niet omdat zijn financiën allemaal geregeld werden door het personeel van dat pension. Hij had het er erg moeilijk mee, dat hij daar verbleef tussen mensen die veel meer problemen hadden dan hij, en raakte daardoor nog meer down.
Hij was wel blij dat hij onderdak had en niet meer hoefde te zwerven door Delft.

Ik heb altijd het contact behouden, ondanks dat hij zo erg in de shit zat.
In dat pension voor woonbegeleiding heeft hij ongeveer een jaar gezeten, toen heeft hij zelf een huurhuis in Delft kunnen regelen en is daar in getrokken. Hij had geen geld en moest toch het huis inrichten. Heb hem bijgestaan, middels de toenmalige coördinator van de Vriendendienst, Fred de Hoogh. Haris zocht meubels en andere huishoudelijke zaken. We zijn toen met ze`n drieën naar de kringloopwinkel van Delft gegaan, en mochten gratis alles uitkiezen!
We hebben alles verhuisd, en hij zat er weer netjes bij. In die tijd kwam ik heel veel bij hem, om hem bij te staan, en dat was meerdere malen dan de ontmoetingen van om de 14 dagen, wat de regel was van de Vriendendienst.
Ik heb het met veel energie gedaan, en dat sterkt me om in deze tijd me meer in te zetten voor mensen zoals Haris, want hij is op dit moment niet de enige die zo in het leven staat. We hebben veel gepraat over de toekomst van ons beiden, en op een keer kwam hij met een idee, over wat hij wilde gaan doen.
Haris had connecties in Indonesië, en wilde een tussenpersoon worden voor au-pairs die in Nederlandse en Belgische gezinnen zouden kunnen gaan werken via au-pair-bureaus.
Hij zag het helemaal zitten en ging vanaf deze dag aan het werk. Elke keer als ik hem ontmoette voelde ik de energie die hij in zich had om dat werk uit te voeren.
In oktober 2008 ging hij naar Indonesië om zijn zaken te regelen en studenten warm te maken voor dit mooie werk. Ik heb altijd contact gehouden via MSN met hem, om hem te steunen in de moeilijke tijden daar.
In augustus 2009 kwam hij even terug en heb ik hem gesproken en hij miste Nederland heel erg, hij voelde zich nog steeds nergens bij horen.
Twee weken later vertrok hij weer terug, en tot nu toe zit hij daar nog steeds om zijn business te regelen zoals hij dit noemt. September 2010 is hij van plan weer terug te komen, met veel ervaring in het overleven.
Ik heb veel geleerd van hem, en hij van mij, de positiviteit die we uitstraalden heeft ons gebracht waar we op dit moment in het leven staan. De liefde waarmee we elkaar steunden werkt nog altijd door in het leven van dit moment.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s