Is bejegening een zorg, of een opdracht binnen de GGZ?

Nu 17 jaar geleden, was mijn laatste opname in een psychiatrische instelling.

In de loop van de jaren en erna, kwam ik er achter dat er nu op dit moment nog niet veel veranderd is met de zorg en bejegening binnen de GGZ instellingen. Er is professionele afstand omdat dat opgedragen wordt van hoger handt. De professionele afstand zit de bejegening van de cliënt van nu in de weg. De wil van de hulpverlening is wel degelijk aanwezig om dit te veranderen, maar de kans en de weg op dit te doen is niet aanwezig.

Ik hoor om mij heen dat de cliënten er helemaal klaar mee zijn om zo behandeld te worden, en hebben steeds meer het vertrouwen binnen de GGZ verloren. Toch moeten ze het er nog mee doen, met alle gevolgen van dien.

Wanneer worden ze van hoger hand wakker en kijken ze naar het werkveld van hun ondergeschikte, de hulpverleners in deze.

Ik weet d.m.v. presentaties die ik geeft dat de hulpverleners binnen de GGZ een cultuuromslag willen bewerkstellen, maar laten de mensen die het beleid binnen de GGZ moeten uitstippelen nu eens ook de bejegening overdragen, en de cliënt van nu als belangrijkste uitgangspunt nemen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s