Gedicht aan Henk de Velde ( de verwondering NCRV)

Deze uitzending ontroerde mij ten diepste.

Gebed(gedicht) aan henk de velde van toen zijn moeder gestorven was en hij er niet heen kon

Makah-chief Jim Woods

Grote geest, Wiens stem ik hoor in de winden en wiens adem alles laat leven. Hoor mij! Ik ben klein en zwak en heb Uw kracht en wijsheid nodig. Laat mij gaan in schoonheid en mogen mijn ogen de rode zonsondergang blijven aanschouwen. Laat mijn handen respect hebben voor de dingen die U gemaakt hebt en mijn oren scherp, om uw woorden te horen. Maak mij verstandig, zodat ik de dingen kan begrijpen, die U mij leert. Laat mij de lessen leren kennen, die U verstopt heeft in elk blad en elke steen. Ik zoek kracht maar niet om sterker te zijn dan mijn broeder. Maak dat ik altijd klaar ben om naar U te komen met schone handen en eerlijke ogen zodat, als het leven ten einde is gekomen, zoals de verdwijnende zonneschijn, mijn geest tot U mag komen zonder schaamte.

Advertenties

Waar gaan we heen op de reis die ieder maakt?

Soms is de puurheid van het leven zo mooi dat het ontroerd en het leven een zingeving geeft. Waar gaan we heen en wat voor obstakels en mooie momenten kom je tegen in de reis die je maakt in het leven. Obstakels geven op je reis verdriet en kracht tegelijk en geven een richting aan die je wil gaan. Het leven zit vol van mooie momenten en gebeurtenissen alleen de bewustwording van deze onderwerpen is het belangrijkste om geluk te voelen en te houden van elkaar.

Nawoord “ ervaring schizofrenie samen delen”

Nawoord

Heb van vele negatieve gebeurtenissen iets positiefs gemaakt, en daar ben ik vele mensen dankbaar voor.
Heb dit inderdaad niet in me eentje gedaan, maar kwam op
de reis die ik tot nu toe gemaakt heb, vele mensen tegen die het hart op de goede plaats hebben zitten. De grenzen van cliënt zijn, en gezond deelnemen aan de maatschappij zal ik me hele leven blijven opzoeken, omdat ik in alle facetten van de psychiatrie mensen tegen komt, die eigenlijk ook allemaal de maatschappij vertegenwoordigen. Van vuilnisman tot zakenman, en van werknemer in de tuinbouw tot psycholoog, allen kom je tegen in de psychiatrie. Wil het taboe in de psychiatrie al 6 jaar doorbreken, en stukje bij beetje brokkelt het taboe inderdaad af, omdat de mensen en de hulpverlening gaan inzien, dat het een echte ziekte is, waarmee je veel kan bereiken, maar je hebt net als ieder mens een netwerk van mensen nodig, en daar ontbreekt het bij de meeste cliënten aan. Het netwerk om te groeien naar een minder eenzaam bestaan, en om te groeien in je eigen fases van je leven. De Medicijnen die de cliënten slikken zijn maar 30 procent van het totale herstelproces, de andere 70 procent, moeten komen van de ondersteuning, netwerk, familie, hulpverlening en tenslotte je eigen kracht. De eigen kracht komt alleen tot zijn recht als de mensen van dat netwerk in evenwicht zijn. En daar ontbreekt het bij de meeste cliënten aan. Je ziet heel veel dat de eigen kracht niet meer aanwezig is, omdat het geen haalbare kaart meer is, het enige is dan afwachten tot dat netwerk wel aanwezig is, zodat de eigenkracht weer herstelt. Heb u in dit boek mogen meenemen in de levensweg die ik bewandeld heb, na de herstel fases van me psychoses. Laat het een inkijk zijn naar een leven verbonden met de psychiatrie, maar voluit in het teken van de maatschappij. De hele psychiatrie is verbonden met het leven, namelijk de groeifases van de individuele mens, in hun rugzak meegedragen, en af en toe mag je hem even leggen, om hem daarna weer te kunnen vullen met minder mooie herinneringen, maar naar ik hoop meer mooie waardevolle herinneringen.

Column in Qracht 500 door Maarten van Nieuwkerk

15 januari kwam hij uit op blue monday. Qracht 500 waarin 100 geportretteerde hun ervaring delen over werk en psychiatrie.

Heb deze column hierin mogen maken voor dit mooie blad.

Column “Qracht” van Maarten van Nieuwkerk

Waar halen we de kracht vandaan om bij tegenslagen als ziekte een lichtpuntje te zien? Er is altijd een lichtpuntje, dat in een duistere periode overwoekerd kan raken. In duisternis leven is meer overleven, waarbij je ziel blootligt. Mensen beschikken echter over kracht die van grote betekenis is voor ons bestaan. Daar kun je in donkere tijden gebruik van maken. Laat het bruisen, ontplooien en vlammen zoals je zelf wilt. Er komt energie vrij, dat het overleven van mensen in alle variaties zichtbaar maakt. Kracht en energie inzetten is een leerschool die ons bestaan waardig maakt.
“Kracht naar kruis” zeggen mensen wel: je draagt zo veel last als je dragen kunt. Maar bij sommigen bevat de draagzak ongekende hoeveelheden en is niet altijd de kracht te vinden deze te dragen. Dan kun je de kracht om door te gaan misschien uit iemand anders halen. Ook liefde kan dienen om de kracht om te overleven te hervinden. Liefde is ook op zichzelf een waardevolle kracht, met een positief effect op je ziel.
Er zijn echter ook mensen die geen liefde en begrip mogen ontvangen bij wat zij in hun leven moeten doorstaan. Zij zullen, hoe moeilijk dit ook kan zijn, zelf de kracht moeten vinden net als hoop voor de toekomst. Allereerst in zichzelf, ieder mens heeft kracht in zich.
Laten we liefde, respect en kracht als drijfveer nemen om de tegenslagen van het leven aan te kunnen. Zij zouden voor iedereen toegankelijk moeten zijn, maar soms is het vermogen om liefde, respect en kracht te gebruiken niet meer aanwezig. Dan moeten we mensen ondersteunen.
Maarten van Nieuwkerk

Qracht 500 is nog te bestellen via Annemiek Onstenk via mail:
aonstenk@xs4all.nl

Of via site: http://www.qracht500.nl

Separeercel

Ik heb 6 dagen van me leven in een separeercel gezeten en voelde me niks meer, alleen me eigen geest was er nog meer niet.
De hulpverlener die af en toe even langs kwam voor eten te brengen of een shagje te roken heeft tot heden toe diepe indruk op mij gemaakt.
Hij bleef niet staan maar ging er bij zitten en we hebben mooie gesprekken gehad. Hij was zeer relaxt en ik daardoor ook.
Het zal me altijd bij blijven dat die man, het enige contact wat ik had toen mij meer het gevoel gaf dat er nog meer bestond als een separeercel.
Ik wil hiermee zeggen dat de hulpverlener op dezelfde voet en lijn moet gaan staan als de cliënt. Daar heb je moed en visie voor nodig als hulpverlener.
Ten eerste moet de naam separeercel anders worden want het heeft al een negatieve lading. Ten tweede moet de inhoud van een separeercel anders worden en aangemerkt worden als rust of afzonderingsruimte.
Ik heb zelf de separeercel niet als negatief ervaren want ik had die nodig op dat moment, maar heb wel mensen er in zien gaan wat niet terecht was, maar gesepareerd werden vanuit gevoelens van onveiligheid of angst van het personeel terwijl eerder ingrijpen het vorkomen kunnen worden
Door de rust op de afdeling te bewaren doormiddel van gesprekken en ontspanning kan je de escalatie op de afdeling voor komen zodat iemand minder snel in de separeercel beland.

Deze tekst kwam uit 2010 nu in
2018 wordt er meer bejegend omgegaan met separatie

Verleden en toekomst( 2008)

Wat is er veel gebeurd denk je, in wat achter me ligt, maar ik kan er met trots naar kijken.
Op de momenten dat het even niet ging ben je misschien een andere kant op gegaan of verder gegaan waar je gebleven was.
Het is niet: waarom gebeuren er die dingen met mij, maar wat leer ik er van en wat doe ik er mee.
Ieder mens krijgt negatieve en positieve gebeurtenissen op zijn pad.
Op de momenten dat je het even niet meer ziet zitten wordt er opeens hulp aangeboden of je krijgt een kaartje of iets anders dat je aan het denken zet.
Als je open staat voor het toeval wordt het op elk moment aangereikt, het is maar wat je er mee doet.
Sta open in de wereld, dan zal je zien wat je toebedeeld krijgt.
Ieder mens is een puzzelstukje van de toekomst, het past allemaal in elkaar.
Je moet alleen veel gebeurtenissen doormaken om te weten waar je als stukje in het geheel komt te liggen.
Laat iedere gebeurtenis een beter kennen van jezelf zijn, zodat je een toekomst tegemoet kan zien, waarin het puzzelstukje nooit meer verplaatst hoeft te worden.

Gevoel

We worden heen en weer geslingerd met ons bewuste en onbewuste gevoel, omdat we gewoon maar mensen zijn.
Bewust gevoel is wat we direct voelen als het even niet lekker gaat door wat voor omstandigheden dan ook.
Onbewust gevoel is wat in ons verborgen ligt, wat we weggestopt hebben, maar wat elke keer weer boven komt als we er mee te maken krijgen.
We leren elke dag van het nare gevoel dat we soms hebben, het is om er sterker van te worden, hoewel je het niet zo voelt op dat moment.
Je mag elke dag aan jezelf werken, misschien met hulp van een ander, het maakt niet uit van wie.
Het is nooit een falen van jezelf, maar juist een teken dat je wilt leren van jezelf met al je eigenaardigheden.
Een mens zit echt niet gemakkelijk in elkaar; daarom is het belangrijk dat je je trots even overboord gooit en gewoon teruggaat naar je eigen ik.
Niet van wat zou een ander er van denken dat ik me zo voel, maar ik ben blij dat ik er wat aan mag doen, zodat ik er een beter mens van word.
Waar het om gaat is: wees lief voor jezelf en oordeel niet, wees een maatje voor jezelf zodat je af en toe een schouderklopje krijgt van jezelf.
Iedereen is een uniek persoon die hier is met een reden, namelijk de liefde te ontdekken in zichzelf en dit uit te dragen naar de ander.

De Hezenberg te Hattem 1996

De Hezenberg te Hattem

Deze plek is mij zo dierbaar, omdat daar een belangrijke stap is gezet naar de toekomst van nu. Hierbij nog een mooi plaatje van een aantal jaren later toen ik er weer terug was om te proeven van de ontspanning en rust die dit landgoed met zich mee brengt. Een verrijking van mijn leven in positieve zin.

Toeval?

Toeval?

Ja, het valt je toe kan je beter zeggen, want toeval is iets wat je eigenlijk niet gelooft en wat je toe valt is van jou, het hoort bij jou.
Een mensenleven hangt van deze gebeurtenissen aan elkaar, maar we willen het vaak niet inzien of geloven. Het is puur toeval zeggen we dan. Nou echt niet!
Ik geloof niet in het toeval, het is een geschenk dat leven heet en als we het herkennen en er open voor staan gaat er een wereld voor je open.
Waarom kom je die persoon op dat moment en op die plek nu tegen en wat heeft hij of zij voor boodschap aan jou en jij aan hem of haar?
Als je die vraag steeds stelt zul je versteld staan van wat het leven je brengt en niet wat je van het leven verwacht.
Wat je verwacht behoort al bij jou, maar wat het leven brengt is een verrassing en behoort jou op dat moment nog niet toe; pas als je er wat mee doet is het van jou.
Laat het leven toch een verrassing zijn, want eigenlijk willen we helemaal niet weten wat het ons brengt, laat het leven altijd een cadeau zijn wat je mag uitpakken.